Bóbrka została założona na prawie magdeburskim w 1397. W 1419r. ówczesny właściciel Mikołaj h. Bogoria - proboszcz z Niepołomic dokonał zapisu swych dóbr na rzecz klasztoru Cystersów z Koprzywnicy. Ostatecznie Bóbrka stała się własnością Cystersów po 1420 r. kiedy to została postawiona w zastaw i nie wykupiona. W XVII wieku Zofia Skotnicka, żona Jana Skotnickiego podpisywała się jako pochodząca z Bóbrki, doceniając przez to wartość tej miejscowości. O istnieniu tzw. oleju skalnego w okolicach Bóbrki informował Jan Długosz (XV w.). W 1721 roku opisano poszukiwanie, a nawet metody wydobycia i przetworzenia oleju skalnego w Bóbrce. W Bóbrce znajduje się też blisko stuletni kościół.

W pobliskim lesie zbudowano pierwszą w świecie kopalnię oleju skalnego, jak wówczas tę substancję nazwano, czyli ropy naftowej. Prace poszukiwawcze rozpoczeto w 1854 roku, a w 1856 Klobassa, Trzecieski i Łukasiewicz zawiązali pierwszą na świecie spółkę naftową. Jako pierwszy destylacji ropy naftowej i otrzymanie z niej nafty dokonał Ignacy Łukasiewicz(w 1853 roku). Po śmierci dyrektora kopalni Adolfa Jabłońskiego w 1887 r. zarząd i kierownictwo kopalni Bóbrka objął powstaniec styczniowy - inż. Zenon Suszycki. Rozpowszechnił na kopalni Bóbrka kanadyjską metodę wiercenia. Jako jeden z pierwszych wdrożył metodę zamykania wód wgłębnych rurami hermetycznymi. Zbudował pierwszy rurociąg do stacji kolejowej w Krośnie, którym tłoczona była ropa z kopalni Bóbrka, Wietrzno i Równe.
W odległości 1 km, na terenie pierwszej kopalni oleju skalnego znajduje się skansen – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza, wraz z najstarszą na świecie kopanką Franek, czynną do dziś. Łukasiewicz był również fundatorem szkoły w Bóbrce - obecnie remontowanej jako prywatny dom, zgodnie z oryginalnym wyglądem.

Źródło: http://pl.wikipedia.org